لبخند به لب نگاهمان اندوه است

سرگرمی ما در این جهان اندوه است

صبحانه که می خوری خودت می بینی

انگار جهان یک استکان اندوه است

 

امروز نو بهار است ساغر کشان بیایید 

گل جوش باده دارد تا گلستان بیایید        

موسسه فرهنگی درّ دری به مناسبت گرامی داشت دهمین سال

فعالیت های فرهنگی و ادبی اش برگزار می کند.

جنگ ادبی - هنری درّ دری

 برنامه ها:

- گزارش فعالیت های موسسه در دری

- شعر خوانی و قصه خوانی

- اجرای موسیقی سنتی افغانستان

- سخنرانی سرکنسول افغانستان در مشهد

- تقدیر از شاعران و نویسندگانی که اولین مجموعه آثار آنان به چاپ رسیده است

- تقدیر از همکاران موسسه فرهنگی در دری

مکان: مشهد چهارراه نخریسی،تالار تربیت

زمان: سه شنبه 4/4/1387 ساعت 5 عصر

حضور شما در این محفل نشان ارج  نهادن به فرهنگ و ادب است.

 

              بی دام و دانه

بی دام و دانه در دل من پا گرفته ای

از من هوا - خنده ی خود را ـ گرفته ای *

با هر چه شهر از در شادی در آمدی

نوبت به من که می رسد اما " گرفته ای "

بیهوده بود آن همه از تو گریختن

وقتی تو چون هوا همه جا جا گرفته ای

این سر به زیر را هر جایی که دیده ای

بی اعتنا سرت را بالا گرفته ای

گفتم ردیف این غزلم را عوض کنم

داری تمام می کنی ام با  " گرفته ای "

با این که هیچ گاه به من پا نداده ای

اما عمیق در دل من پا گرفته ای

 

 

* هوا را از من بگیر خنده ات را نه : گزینه شعری است از پابلو نرودا

                تور ا می خواهد

بگسسته و پیوسته تو را می خواهد

این " نیست " فقط هست تو را می خواهد

من دست خودم نیست . خودت می دانی

این دست فقط دست تو را می خواهد

 

               کم دارم

هرچند که عاشقی خم و چم دارد

تقویم پر از ماه محرم دارد

من داد زدم که من تو را کم دارم

 مردم همه گفتند : خودش کم دارد

 

                  

                    آمین

مغرور.نجیب .سرد و سرسنگین بود

دل دادم ودل برد و شروعش این بود

روزی گفتم : من دا

                      رم

                          می 

                              میرم !

خندید . لبش لبالب از آمین بود

                  بازی

با چشم پر از عشق نگاهم کردی

بیچاره و گیج و بی پناهم کردی

من بوم دلم را به تو دادم اما

با چشم سفیدی ات سیاهم کردی

چیزی ندارم به جز این دوبیت از غزلی ناتمام :

آری تو نیستی و جهان نا مرتب است

خوابیده هر چه ساعت و روزجهان شب است

تقویم بی حضور تو چرت است ماه من

حالا تمام ثانیه ها ماه عقرب است

سلام دوستان !

این غزل ناتمام را می گذارم امید که کامل هم شود !

 

                  تو

وصلم نمی کند به جهان جز صدای تو

وقتی جنون کشیده مرا پا به پای تو

این قسمت من است و شکایت نمی کنم

این من !  من ِ شکسته ی بی تو فدای تو

مستفعلن مَ ... فاعل این شعر ها تویی !

از تو به من رسیده غم و ماجرای تو

فرقی نمی کند غزل و مثنوی و طرح

وقتی که بیت بیتِ دلم هست جای تو

" این روزها پر از هیجان تغزلم

چیزی به جز ترانه ندارم برای تو "*

تو چشم تنگ دیدن خود کرده ای مرا

پر کرده چشمهای مرا چشمهای تو

 

 

*این بیت از مهدی فرجی است

 

 

                 مستطیل آخر

به این مستطیل

         که می رسی

                تازه می فهمی

                       زمین گرد نیست

 

بزرگ شدی

و تنهایی یک درخت

در خیابانی پرت

                 یادت رفت

که چشمهای تو بالغ تر شده اند

                                 آن قدر

                                   که اناری را ترک می داد

بزرگ شدی

دستهایی که دستت بود

فراموشت شدند

                  تنهایی ات را خندیدی

                  اندوهت را در قهوه خانه های شهر

                  در سیگار های تکرار

                 در انتهای کوچه ای که به قلبت می رسید

                 بالا آوردی

                 حالا

                      بی طناب 

        بی دار

                       داری

         دار

                      بازی

              می کنی

 

باورنمی کنم !

خیابانها تو را می برند

                از من تا تو

من تمام خیابانها را

                  از تو تا خودم

تنها برمی گردم

 

نه من کنار تو هستم

نه تو اینجا

چقدر بد است

هر کسی جای خود باشد

 

به تو

رسانده ایم قصه خود را به این سه تا نقطه

من و تو ایم و فاصله ی بین ما نقطه

من و تو روی واژه هستی کنار هم هستیم

کجاست معنی هستی بدون ما دو تا نقطه 

 

ابرها

هیچ آوازی نخوانده بودیم

وچشمهای ساکت مان

اصلا به هم خیره نشدند

که ابرها

          ابرها

همگی رفته بودند

 

 

دلتنگم

نه آنقدر که بوسه ای مرا آغاز کند

دلتنگم

آنقدر که با دل تنگم

به نقطه آخر این خط فکر می کنم

این خط که به هیچ کسی نمی رسد

 

 

این غزل نیمه تمام را می گذارم به این امید که مثل غزل قبلی ام با من درگیر شود وخودش

خودش را تمام کند.

دارم شکست می خورم از چشم تو نگاه !

بعد ازتو رو نکرده به من آفتاب وماه

 تو شاهنامه ای و پرازنازونخره ای

من مثنوی سرد وسکوتی از اشتباه 

در این هوای سرد زمستان چگونه تو

بیرون کشیده ای اَم ٬ بی شال و بی کلاه

در کوچه های پرت به سیگار می رسم

در کوچه ی تو به افسوس ودرد و... آه

از مادرم که مرا عاق کرده است

از خواهرم که نگاهش شکنجه ...گاه

می گویدم رضا ! الَکی لج نکن ببین

این راه می بَرَدت ناکجا ٬ به چاه

 

 

چیزی نمانده چشم و دلم مبتذل شود

این روزهای مسخره در مرگ حل شود

یک صبح٬صبح ِابری ِ پاییزی  و قشنگ

شاعربه مرگ ومرگ به شاعر بدل شود

وقتی که روی زندگی ات خط کشیده اند

فرقی نمی کند که زمستان حَمَل شود

فرقی نمی کند که برای گرسنگیت

صبحانه هات شیرو پنیر و عسل شود

یا موی نا مرتب و شلوار پاره ات

حرف و حدیث دخترکان محل شود

*

اما نه ! فرق می کند این که نگاه تو

در یأس های فلسفی ام راه حل شود

گلهای گیج روسری ات را تکان بده

تا واژه های مرده  ی ذهنم غزل شود

 

 

تو

سیگاری نیستی

 که طول یک خیابان تاریک را روشن می کند

تو بوسه ای نیستی

که از لبهایت ...

 برمی داری

مرا به کودکی های دورم می بری

به دوری های کودکی ام از تو

من

نیامده ام که از این خیابان بگذرم

و برای دلخوشی کسی

شاد باشم

گریه کنم

و یا گلی را به اتفاق اسم تو

دوست بدارم

من این خیابان را زیسته ام

گریسته ام

و در آن خواهم مرد

 

آرامم

آنقدر که از پریدن پرنده ای غافل

ودر هیچ خیابانی گم نمی شوم

آرامم

واین مرا نمی کَشد

به پرسه های شبانه

به بودنی در شعر

هر چند مادرم

خوشحال است

که من

آرامم

رامم

واین مرا از تو دور می کند

 

            دود

 چقدر این سالها را ناگهان زود

  شدم با تیر وکِنت و مانتانا دود

  ودل بستم به چشمان کسی که

  فقط در نامه ها یش عاشقم بود

             

               تقویم

از تو به جز این ترانه ها حاصل نیست

شبهای تو را ستاره ام  قابل نیست

بگذار بگویند که نحس است ولی

تقویم بدون ماه تو کامل نیست

 

این روزها که قول و غزل رفته از دلم

در کوچه های پرت خودم خسته و ولم

از هر طرف که می روم آوار می شود

بود و نبود و اهل جهان در مقابلم

بی آنکه چشمهای کسی آتشم کند

بی آنکه راهها ببرندم به منزلم

بی آنکه راهها........................

.....................................

.....................................

.....................................

 

 

 

                            بهانه

بهانه

بهانه خوبي بود

كه زبانم را مي‌بست

لبهايم را مي‌تركاند

و در چشم‌هاي تو پنهان مي‌ماند

بهانه خوبي بود

كه مرا به سرگرداني خيابانها وصله مي‌كرد

به شبهايي كه ماه را دو تا ببينم

و تنهايي‌ام در صندلي‌ها ته نشين شود

بهانه خوبي بود؟

كه من لبهايم را بدوزم

تو چشم‌هايت را سرمه كني

و آسمان بالای سر ما

                - هنوز -

آبي آبي باشد

بي‌آنكه آبي از آب تكان بخورد

بهانه‌ي خوبي بود

بهانه‌اي كه ديگر نيست

              17/4/83

 

    دل دل

تقويم غريبي مرا كامل كرد

درپاكي روستايي‌ام دل دل كرد

آن كوزه به دوش قريه‌ي بالادست

اين آبي ارتباطمان را گل كرد

                       17/8/82

                  معتاد

از زندگي‌اش حساب من را كم كرد

معتاد به شعر و چاي ترياكم كرد

روزي كه در‌ آيينه خودش را فهميد

در دفتر خاطرات خود خاكم كرد

                        9/1/82

 

 

رأس ساعت 6

چشمي كه چشمهاي ترم را رقم زده است

خط و خطوط زندگي‌ام را به هم زده است

حتي پياده ‌رو شده قلبم براي او

هرصبحِ زود آمده در من قدم زده است

هرصبح رأس ساعت 6 ديدن و عبور

اما هميشه چشم به ناديدنم زده است

اين گونه كوك كرده همين مرد ساده را

اين‌گونه برخطوط دلم زيروبم زده است

نگذاشت تا كه تازه شوم از هواي او

حالا تمام زندگي‌ام دود و دم زده است

◘

حالا كه رفته است چه مي‌داند اين چنين

بين من و خدا و غزل را به هم زده است

                                   ۲۸/۹/۸۱

 

تاوان

باچشمهاي خيس تماشا مجاب شد

مردي كه با جهنم چشمش عذاب شد

بعد از هزار مرحله آتش – هنوز هم-

بايد دوباره سوخت، دوباره كباب شد؟

تاوان گندمي است كه هرگز نخورده بود

در بي‌مدار سنگٍ دلي آسياب شد

مردي كه سالهاي زيادي در اين مدار

از استخوان شكست و شكست و خراب شد

تا چارسوي هرچه غريبي دويده بود

از جست و جو هميشه نصيبش سراب شد

◘

كوتاه بود قصه‌ي اين روشني، عبور

مردي كه در شبانه‌ي چشمی شهاب شد

                               ۱۷/۲/۸۱

 

 

...هنوز 

نابه‌ساماني من خواهش آن پلك پريساست هنوز

او كه اين‌گونه مرا غم‌زده مي‌خواست، نمي‌خواست هنوز

او كه يك صبح به اين كوچه‌ي بن‌بست و غريب آمده بود

رفته حالا و كسي پشتٍ يكي پنجره تنهاست هنوز

رفت از اين كوچه‌ي خاكي و فقط مشق جدايي جاماند

باورش نيست كه چشمان تري غرق تماشاست هنوز

آنچه او گفت سرابي است كه بر تشنگي‌ام مي‌پيچيد

او دروغ و … من و بيهوده دويدن به چپ و راست هنوز

نظم گيسو و قد و قامت و رعنايي او يادم نيست

اگر از چشم من افتاده از اين حنجره پيداست هنوز

◘

شايد او خواست كه با آمدنش فتنه و آشوب كند

شادم از اينكه سري دارم و سردرگم سوداست هنوز

اسد ۸۰

 

 

 

تقديم به بي‌بهاري‌هاي وطنم

 

               بهار

بعد از گذشت فصل‌ نفس‌گير انجماد

آمد بهار و شاخه به شاخه شكوفه داد

قامت گرفت، هرچه گره بود وا شدند

آبستن بهار، بهاري دوباره زاد

وقف تمام عالم و آدم شده بهار

تكثير عطر سيب و گل افتاده دست باد

او مثل يك مسافر از دور آمده

گيسوي پرشكوفه به ما مي‌دهد مراد؟!

◘

از روزهاي برفي قريه نه خوشتر است

زيبايي مدام بهاران اين بلاد

از پيك‌هاي رفته به هرجا و ناكجا

شايد كه پيك قريه‌ي ما بوده بي‌سواد

اين سالها رفت و سرانگشتي از كسي

راه غريب قريه‌ي ما را نشان نداد

                              ۳/۱/۸۰

 

 

ته دنيا

اين ايستگاه سوم و لبريز آدم است

ساعت دوباره ۶ شده  اما كسي كم است

هل مي‌دهند عالم و آدم در اين ميان

يك پيرمرد گفت برو! صندلي كم است

اين بار چندم است كه او دير مي‌كند

يا صبح زود رفته و حالا «مقدم» است

حالا سوار يك اتوبوس قراضه‌ام

بازار چشمهاي تماشا فراهم است

يك صندلي كهنه مرا در خودش نشاند

يك صندلي كه مثل خودم گنگ و مبهم است

بر او نوشته‌اند به خطي خراب و زشت

«در اين زمانه عشق، خدا، پوند و دِرهم است»

صد ساربان ترانه و لبهاي خشك من …

شيخي به طعنه گفت كه آقا محرم است!

◘

خواب و خيال آمد و در من عبور كرد

آقا بلند شو! ته دنيا «مقدم» است

                                              اسد ۸۲

 

 

  مي‌خواهم چشمهايم را ببندم

خواب !

شايد خواب بودم

كه آسمان زير پلكهايم راه مي‌رفت

بر شانه‌هايم

             پرنده‌هاي آشنايي

                      آشيانه داشتند

در سينه‌ام

         آهوان جواني

             اشارت‌هاي جفت‌هايشان را

                                ـ دلواپس ـ

                            من خواب بودم

طبيعت در من متبلور بود

رودخانه‌هاي جهان رگ‌هايم بودند

و هر چه باران و ابر در من خلاصه مي‌شدند

                                  تا من خواب بودم

                                                  ناگاه

تمام دردهاي مادرم را جيغ زدم

و آسمان از چشم‌هايم بالا رفت

                             بالاي بالا

                                   حالا

من بيدارم

چشم‌هايم مي‌سوزد

و اوقاتم تلخ است

         سالهاست

بهانه‌ي كسي را مي‌گيرم

كه چشم در چشمم

             آواز بخواند

             از باد

             از باران

             تا من چشم‌هايم را ببندم

                                           ۲۴/۳/۸۳

 

 

              پيشاني سنگ

شبي باران، شبي آتش، شبي آيينه و سنگم

شبي از زندگي سيرم، شبي با مرگ مي‌جنگم

تو آتش مي‌شوي بر خرمن احساس تنهائي

تو را با هر نفس مي‌بويم اما باز دلتنگم

براي دست من آغوشي از غم مانده مي‌داني

دگر اين دفتر شعرم نمي‌رقصد به آهنگم

تو حالا آن طرف‌ تر از غريبي باز مي‌خندي

مرا شوق رسيدن هست اما از دو پا لنگم

نمي‌دانم كه مي‌داني پريشان تو مي‌مانم

تو اي سبز اهورايي چه سازم با دل تنگم

قلم بر حجم اين كاغذ فقط نام تو را حك كرد

بيا بنويس نامت را بر اين پيشاني سنگم

                            ميزان۷۸

 

       ويراني چشم

اشكي بنويسيد به پيشاني چشمم

تا گل نكند غنچه شيطاني چشمم

اين پنجره مسموم شد از زهر نگاهي

خشكيدم و خشكيده پريشاني چشمم

مي‌ترسم از آن دم كه به زنجير بيفتم

چنديست كه عكسي شده زنداني چشمم

يك آيه بخوانيد كه آباد شوم من

يك بوم نشسته است به ويراني چشمم

چنديست كه در من غزل آتش نگرفته است

مي‌ترسم از آن آتش پنهاني چشمم

اي اهل غزل باز ببخشيد كه تلخم

قندي نشكفته است به قنداني چشمم

                               اسد۷۸

 

             پشيماني 

به دريا رفته اين چشم پشيمانم

و من سبز از همين يك قطره ايمانم

به آتش مي‌كشم احساس شومم را

كه رنگ مغفرت گيرنده چشمانم

قنوتم اشك وقت ربنا لالم

برايت شب نماز اشك مي‌خوانم

كويري خالي‌ام دامان من خاكيست

تو مي‌فهمي كه من محتاج بارانم

تو ابراهيم دلهاي پريشاني

پر از بت گشته‌ام حبس خدايانم 

                        سرطان ۷۸

 

               مفهوم آدينه

تو را حس مي‌كنم امشب بر اين چشمان بي‌سويم

قدمگاه تو را هر شب به آب ديده مي‌شويم

مباد آن شب كه مي‌ آيي دلم در كوچه‌ها باشد

كه يادت مي‌برد ما را به اين سو و به آن سويم

و من در پنج فصلي‌ات هواي ديگري دارم

تو مي‌داني كه پائيزم و تنها با تو مي‌رويم

بيا يكسر خرابم كن چه سود از بي تو بودنها

تو اي مفهوم آدينه تو را هر روز مي‌جويم

                               جوزا۷۸

 

               يادمان وطن

<<افسوس كه اين مزرعه را آب گرفته است

دهقان مصيبت زده را خواب گرفته است >>

خورشيد صفا بر لب اين بام رها بود

از چيست كه در سايه ارباب گرفته است

در اين شب نامرد نه نوري نه چراغي

انگار خدا از همه مهتاب گرفته است

صد پاره شده دهكده هر كس به كناري

يك تكه اين دهكده را قاب گرفته است

آن روز كه اين قوم چو دريا دلشان بود

امروز چه تقليد ز مرداب گرفته است

                       سنبله۷۸

 

         فصل تنهائي

پيش رويم فصلي از تنها شدن

آرزوي لحظه‌هاي ما شدن

بوي دوري مي‌دهد اين كوچه‌ها

با من تا عابر شبها شدن ؟

در خودم گم مي‌شوم با ياد تو

اي دريغ از لحظه پيدا شدن

هر چه مي‌خواني بخوان ديوانه‌ام

گر چه مي‌ترسم از اين رسوا شدن

گر چه با دريا ندارم نسبتي

از تو مي‌خواهم كمي دريا شدن

هر چه بادا باد تسليم تو ام

مي‌روم تا آخر شيدا شدن

                  ثور۷۸

 

            ساز

من كه لبريز شدم ساز تو را

از چه تفسير كنم راز تو را

شايد امشب دل من سنگ شده

تا نرقصد همه ساز تو را

مثل ني حجم دلم تنگ شده

من نفس مي‌كشم آواز تو را

باورت نيست كه بي‌بال و پرم

با كه گويم غم پرواز تو را

با كه گويم كه تو عيسي مني

مرده خواهد دم اعجاز تو را

گر تغزل به دلم چنگ زند

من به تصوير كشم ناز تو را

رو به پايان شده‌ام باز بيا

مي‌خرم هديه آغاز تو را

              جوزا۷۸

 

            اجابت

دوباره سبز مي‌شوم اگر اجابتم كني

دوباره مي‌رسم به تو اگر هدايتم كني

شكوفه مي‌زند به من جوانه‌هاي زندگي

به تيغت اي نگار من اگر تو راحتم كني

اگر به دوش مي‌كشم گناه عشق پاك تو

ولي كفايتم كند اگر شفاعتم كني

تمام دردهاي من بدان كه خوب مي‌شوند

تو با نگاه كوچكي اگر عيادتم كني

به دستهاي خالي‌ام به اشكهاي جاري‌ام

دوباره سبز مي‌شوم اگر اجابتم كني 

                            دلو۷۷

 

 

            دوبيتي‌ها

 

 

 

من و فصلي جنون آميز بي تو

هجوم و سردي پائيز بي تو

بيا اي فصل زيباي شكفتن

من و درد و خزان لبريز بي تو

                     حمل ۷۷

 

مسوزان ريشه‌هاي باورم را

مخشكان برگهاي آخرم را

تو را در دفترم تصوير كردم

نخواندي آخرين شعر ترم را

                 سرطان ۷۷

 

خدايا كي رسد فرداي ديدار

كه اشكم را يكي باشد خريدار

دهد آبي بر اين لبهاي تشنه

دهد خوابي بر اين چشمان بيدار

              سرطان ۷۷

 

كويري خشك و بي‌پايانم اي اشك

عبوري كن تو از چشمانم اي اشك

بيا پايان سبز خشكسالي !

در اين قحطي تو را مي‌خوانم اي اشك

                   ميزان ۷۷

 

در اين تنهائي‌ام صد راز مرده است

تعفن كرده‌ام دل باز مرده است

بيا با يك غزل شعله ورم كن

كه در من فرصت آغاز مرده است

                    ثور ۷۸

 

دو بيتي در دو بيتي مست هستم

به قول تو كمي هم پست هستم

اگر از عاشقي جرمی است ما را

بدان با تو يكي هم دست هستم

                     حمل ۷۸

 

 به استاد فاطمي :

 

تو را شعري نوشتم عاشقانه

پر از احساس پاك شاعرانه

و مي‌دانم كه من شاعر نبودم

تو بخشيدي مرا شعر ترانه

                   حمل۷۸

 

 

                   شكفتن 

اي معماي شكوفا‌ شدن آسان نشدي

لحظه‌هايم همه خشكيد تو باران نشدي

بي تو مشقم شده هر بار ترك بستن خويش

مرگ صدباره من ديدي و گريان نشدي

رمز روئيدن اين خاك قدمهاي تو بود

عابر خيس همين تكه بيابان نشدي

يك قدم پيش‌تر از من شده‌اي مثل بهار

مژده وصل بر اين فصل زمستان نشدي

در فقيري چه‌ كنم گرمي بازار تو را

كيميا گشته حضورت كمي ارزان نشدي

گفتم اين‌ بار غزل را به تو زينت بدهم

تو بر اين سفره بي‌قافيه مهمان نشدي

                             عقرب ۷۸

 

                    غزل

اين عقر ب و قوس ما حمل خواهد شد

در كوچه و با زار مثل  خواهد  شد

وقتی كه رديف بودنم باشی تو

اين عمر دوبيتی ام غزل خواهد شد

                          بهار ۸۳ 

                       خجالت

چه می شد بين ما مهتاب می شد

 قشنگ خنده هايت  باب می  شد

كمی گل گفته و گل می شنيد يم

زمستان خجا لت  آب  می شد

                        تابستان ۸۳

 

 رقص

چرا زبان واسطه باشد

که فعل به فاعل

ونقطه به آخر خط برگرد

بگذار برقصمت چونان گندم زار که باد را

چونان برگ

با دامنی از هزار رنگ

پاييز را

چرا زبان واسطه باشد

بگذار برقصمت

چونان پريشانی گيسوانت در باد

که اين روز ها دارم تمام می شوم

که در من هيچ کسی چون تو نمی وزد

                                 ۳/۴/۱۳۸۴

          

 

                  مشق شب

هر چند که در بساط خود اه نداشت

بيچاره دلم به خنده ای راه نداشت

در مدرسه چشم کسی درس نخواند

مشق شبی از ستاره و ماه نداشت

                             بهار ۸۲

 

 

شما

 به من گفتی شما

وبين من وشما

هزار ‌‌تو  فاصله افتاد

                  ۲۸/۳/۸۴

 

                         مساله

بين من و تو مساله ای مجهو ل است

اين مساله ها برای تو معمول است

ديروز به خانه ی شما زنگ زدم

انگار شماره دلت مشغول است

 

           دل دل

تقويم غريبی مرا کامل کرد

در پاکی روستايی ام  دل دل کرد

آن کوزه به دوش قريه ی بالا دست

اين آ بی ارتباط مان را گل کرد

 

                  معتاد

از زندگی اش حساب من را کم کرد

معتاد به شعر و چای و ترياکم کرد

روزی که در آ يينه خودش را فهميد

در دفتر خاطرات خود خاکم کرد

 

 

 

            پيامبر

چشمهايم که بسته باشد !

آغاز می شوی

در برابر فراوانی سيب های نچيده

                              حيران می مان

آن قدر که وسوسه ی حوا شدن

                               از انگشت هايت

                                       بالا می رود

وگيسوانت به آشفتگی بادها طعنه می زند

                             تو

پيامبر اين قبيله ای

که آواز هايت

مردان در گور خفته را

با زنان هزار دامن محشور می کند

تو آغاز می شوی

کبوتران به تو ايمان می آورند

گلدان های خشکيده از پنجره ها

                         با مريم واميد

                                     سر می رسند

پرده ها کنار می روند

و آفتاب به من بر می گردد

تو آغاز می شوی

اگر چشمهای من بسته باشد

                                ۵/۴/۱۳۸۴

 

 

            برای تو

می ترسم اينکه پيش تو هم کم بياورم

ايمان به قحط سالی آدم بياورم

حالا که سيب هست و تو هستی اجازه هست؟

می خواهم از وجود خود آدم بياورم

از روزگار آينه می خواستی و شعر

اين هردو را برای تو با هم بياورم

فنجان شوم که عصر سه شنبه برای تو...

قوری شوم که چای تو را دم بياورم

گلدان شوم برای اتاق محقرت

يک شاخه گل شبيه تو مريم بياورم ؟

حتی تو جان بخواه که من ذره ذره از

چشمان مرده جان دمادم بياورم

در زندگيم آنچه که بوده نبودن است

می خواهم از خدا که تو را کم نياورم

                           بهار ۸۳

 

 

                    مسافر

ديدمش صبح که از کوچه ی ما رد می شد

وپس از هر قدمی گيج و مردد می شد

مانده بود اين که بماند ،برود، اما رفت

و مه صبح که بين من و او سد می شد

با همان چادر مشکی چمدانی نه بزرگ

می گذشت از نظر و حال دلم بد می شد

او به اندازه تنهايی من ، دور از من

او چنين رفت و چنان شد که نبايد می شد

گفته بود اين که سه ماهی به سفر خواهد رفت

عدد از روی نود رد شده و صد می شد

*

من سه بار اين نود صد شده را طی کردم

 بعد از آن مرگ ،که بعلاوه ی سيصد می شد

                                       بهار ۸۲

 

 

             ناموازی

سرگرم شديم و غرق بازی بوديم

عينيت يک عشق مجازی بوديم

يک صبح به هم رسی... زهم دور شديم

ما مثل دو خط ناموازی بوديم

 

             بابا طاهر

ضريح گيسوانت زائرم  کرد

دو بيتی های چشمت شاعرم کرد

به عشقم نسبت ناپاک دادند

ولی عشق تو بابا طاهرم کرد

 

                سنگ تمام

جز تو به کسی که دل نبستيم عزيز

ديوانه تو همين که هستيم عزيز

در آ ينه مان هميشه تصوير تو بود

با سنگ تمام تو شکستيم عزيز

 

 

                   ناگزير

می نشينی در نگاهم می تکانی ناز را

می بری از عقل و هوشم فرصت ابراز را

شاعری در بند بند نای من می خواندت

می توانی از سکوتم بشنوی آواز را

با تو زيبا می شود اين طبع نا ميمون من

کرده ای آرام و رامت شاعر لجباز را

ناگزيرم از تو ای پيغمبر بی معجزه

خندهات شرمنده خواهد کرد هر اعجاز را

ای سرانجام تمام آرزوهايم بگو

می چکانی روی بالم آبی پرواز را

*

حافظ از خال و سمرقند و بخارا گفته است

من به اخم و تخم و نازت غزنی و شيراز را...

                            تابستان ۷۹

 

           مسافر

ترنم می کنی هر چند ساکت

به زيبايی يک لبخند ساکت

مسافر بودی از من هم گذشتی

عبورت ريشه ام را کند ساکت

 

به علی جعفری

                 خلوت

 چه می شدخوابهايش مخملی بود

 يكی از آرزوهايش  علی بود

نصيب هر دوشان يك روز در پارك

 تمام خلوت يك صندلی بود

 

              زندانی

می گفت دلش قصيده حيرانی است

چشمان ترش دوبيتی بارانی است

افسوس خبر ندارد از مردی که

پشت مژه های چشم او زندانی است

 

                 سر به سر

سيگار،جنون،غزل،شب و بيداری

من هستم و شانه شکسته ديواری

تصوير شکسته من اين بود ای کاش

می شد که شبی سر به سرم بگذاری